Echt mogen zijn, zelfs als je gaat scheiden

Waarom openbaar delen dat je gaat scheiden?

Ik heb er lang over nagedacht of en hoe ik dit zal schrijven. Want, wat doe je als je een (deels) online business hebt en als je na een lange periode van soul searching hebt besloten om te gaan scheiden; om een einde te maken aan de eenheid van een gezin met drie prachtige kinderen? Deel je dat? Ben je er open over? Want horen dit soort prive zaken wel op social media? Het gaat in wezen natuurlijk helemaal niemand iets aan waar ik woon en wat er in mijn paspoort staat. Ik voel me (in tegenstelling tot vroeger) dan ook niet verplicht om open kaart te spelen.

Maar er zijn zoveel goede redenen te bedenken om dit wel te doen. Dus ja, ik deel het.
Het is deel van mij en deel van mijn leven.
Ik ben er niet trots op, maar ik schaam me er ook niet voor.
Het is wat het is.

WHAT'S IN THE NAME

De makkelijkste reden is dit. Ik verander mijn naam terug van Leontine Vermeer Boxem naar Leontine Boxem. Dat gaat natuurlijk een keer opvallen. En dan komen de vragen. En die één voor één beantwoorden, nee echt niet. Bovendien vind ik het fijn om de nuance aan te brengen van dit immens grote besluit dat niet alleen mijn leven beroerd, maar ook dat van mijn man, onze kinderen, onze families, en zelfs vrienden en bekenden. Ik ga niet weg omdat een van ons het met een ander doet, of omdat we niet van elkaar houden. Maar omdat ik het gewoon niet meer wil hoe we het samen als partners, en als gezin doen. Het is voor mij een besluit vóór de toekomst, niet tegen het verleden. Een wezenlijk verschil merk ik.

MAAR WAAROM ZO OPENBAAR?

Maar wat zijn die andere goede redenen om het toch openbaar te delen, met mensen die ik soms nog nooit ontmoet heb, die ik eenmaal op een event heb gezien, die alleen mijn boek hebben gelezen, in een coachingstraject of online course hebben gezeten. En met mensen die ik alleen online ‘ken’ of die ik eigenlijk nooit meer live tref, anders dan op social media.
Mijn overwegingen zijn helder en voor mezelf integer (check is: kan ik aan het eind van de dag hier achter staan, ook al loopt iedereen bij me weg of krijg ik bakker kritiek).
Om te beginnen kan ik zeggen dat mijn reden van social media gebruik ligt in het feit dat ik een deels online business run als (creative) life-coach en auteur. Daarbij is zichtbaar zijn een must. En niet alleen dat, het is een heerlijke manier om werkelijke verbinding te laten ontstaan, die woonplaats, leeftijd, kleur en achtergrond overstijgt. Ik ontmoet wekelijks zulke prachtige lieve, mooie en interessante mensen, dat is echt iets om dankbaar voor te zijn.
Daarbij komt dat ik niet zomaar een business heb, ik verkoop geen broodjes, geen tutorials in hoe je een bepaalde tool kunt gebruiken. Ik BEN mijn product. Ik coach, schrijf, creëer vanuit mijn eigen kern, mijn coaching valt en staat met mijn presence in het moment, waarbij vaak meerdere kanalen opengaan en meewerken.

Allerbelangrijkste is dit: ik run bewust een PERFECT ONVOLMAAKT bedrijf. Geen perfect bedrijf. Geen roze-wolk bedrijf. Ik maak geen online courses over hoe je je leven perfect op de rit kunt hebben. Ik maak cursussen over hoe je meer zelfvertrouwen krijgt in jezelf en het leven, ik leer je hoe je obstakels, angsten en patronen kunt gaan INCLUDEREN, ze kunt binnenhalen (en dus niet ze wegpoetsen of je leren hoe je er zonder kunt). Omdat ik WEET dat alles wat je includeert er nog wel is, maar geen macht meer over je heeft. Dat maakt je vrijer, eerlijker, echter, opener en meer verbonden met je essentie, je kwaliteiten en de ZIN die jij aan het leven kunt geven.
Dus, het zou werkelijk nergens op slaan als ik mijn scheiding, het verdriet dat ik er van heb, de vlagen van paniek, wanhoop, de enorme opluchting, de zin, de schaamte voor dat ik weer zin krijg, de chaos in mijn hoofd, de enorme heldere focus die er ook ineens is – als ik dat alles zou verbloemen, verzwijgen. En jullie delen in mijn posts en blogs alsof dit deel van mijn leven, dat natuurlijk alles in mijn werk en mijn presence op social media beïnvloed!

PERSOON & PROFESSIE

Ontwikkelingen op persoonlijk vlak beïnvloeden mijn werk, net als dat ontwikkelingen op werkgebied je als mens beïnvloed. En dat beïnvloeden is niet alleen maar negatief. Ja, tuurlijk is mijn aandacht op dit moment over veel dingen, tuurlijk ben ik meer moe, huil ik meer, open ik af en toe een online meeting met tranen. Maar wat is daar eigenlijk erg aan? Het is heerlijk om ECHT te mogen zijn. Kwetsbaar maakt echt krachtig. Omdat je het omarmt, ermee bent, de pijn doorleeft, de tranen er laat zijn. En ja, dat is nou net de essentie van een groot deel van mijn werk. Dus waarom in godsvredesnaam zou ik op dit ingewikkelde punt in mijn leven dit niet doen?

MAAR, WAAR BEGIN JE AAN?

Oh ja, wees gerust, mijn mind kan van alles bedenken hoor: Straks kwets je betrokkenen, straks gaan ze lelijk doen tegen mijn soon-to-be-ex-husband. Straks denken ze lelijke dingen over mij, vinden ze dat ik mijn kinderen traumatiseer. Heb ik wel genoeg mijn best gedaan, maar als ik nou nog even had volgehouden, dan zouden we het misschien wel gered hebben. En kan ik dat wel alleen? Financieel zorgdragen voor mijzelf en mijn kinderen? En wat nou als ik weer ziek zou worden? Wie is er dan voor mij? En wat nou als er nooit meer iemand echt van mij gaat houden? Wat nou als ik nooit meer echt lekker vastgehouden wordt door hele grote sterke armen. Hoe moet dat nou als ik geen partner meer naast me heb in het ziekenhuis, die van elk detail weet wat er drie jaar lang gebeurd, en misging? Hij weet zelfs dingen die ik niet meer weet. Wat nou als mensen niet snappen dat de kinderen Vermeer bij moeder Boxem horen? En ga zo maar door. Ik ken ze allemaal. En toch kwam er een seconde, die zoveel helder zicht en vertrouwen in zich droeg, dat al deze twijfels niet meer relevant waren.


HOE HET ZO KWAM

Niet dat ik in 1 bericht 12 jaar samen zijn en 10 jaar huwelijk kan of wil samenvatten. Maar ik kan wel iets zeggen over hoe het zo kwam. Ik ben hier zorgvuldig, want hier gaat gewoon echt niet alles je wat aan (giechel). Some privacy is still useful.
Het laatste half jaar heb ik in zo’n versnelling gezeten qua innerlijke groei, bewustwording, doorbreken van patronen, herinneren en verwerken van oude blokkades. Het was echt een gekkenhuis. Nou ja, gelukkig niet letterlijk. Alhoewel, soms ook wel. En wanneer je zo een snelle ontwikkeling doormaakt, ga je ook ineens anders kijken naar zaken die voorheen heel normaal, oké en goed waren. Ineens is het alsof je af en toe een andere bril op hebt, waardoor je de dingen (die in zichzelf niet veranderd zijn) anders ziet. Dat gebeurde mij ook.
Daarnaast zaten Jeroen en ik al een half jaar in een proces samen. Dingen die al jaren onder de oppervlakte sudderden en ons niet echt lastig vielen, begonnen meer aandacht te vragen. We hebben er hulp bij gevraagd, hebben veel en lang gesproken, hebben daarna zelfs nog weer een opbloeien van onze relatie beleefd, maar helaas kwamen de donkere kanten in ons beiden toch weer terug doordat we verzanden in patronen die ons niet langer dienen. En dat is voor niemand plezierig, productief of ok. We mogen een leven leven, waarin we kunnen stralen, waarin we vrijheid voelen en we zin en plezier beleven. Dat kan nog zoveel meer dan nu. En vooral, dat we elkaar niet langer kleiner maken dan we zijn.
Die twee processen samen, hetgeen ik zelf ontwikkelde, en dit proces samen versterkten elkaar. Daarmee had het twee kanten op kunnen gaan, een enorme toenadering en verdieping van de relatie of een verwijdering. Uiteindelijk is na lang proberen en ontwikkelen helder geworden dat het ons niet lukt. Hoeveel we ook werkelijk van elkaar houden, hoe graag we ook willen dat het slaagt – de koek is op, de rek is eruit, het kost meer dan dat het oplevert. En daar heeft niemand, echt niemand baat bij.

Of het een overhaast besluit is, in een opwelling genomen? Nee, zeker niet ….. Maar, bijzonder genoeg was het concrete besluit moment wel te vangen in 1 enkele minuut. Of eigenlijk tiende van een seconde, en nog een minuut om het voelbaar te krijgen in mijn lichaam, hart en geest. Misschien schrijf ik daar later nog eens over, omdat ik zelf (en ik weet ook andere vrouwen die ik eenzelfde twijfel/ zoektocht zitten van wel of niet scheiden) me steeds af vroeg: maar hoe weet ik het nou? wanneer weet ik nou zeker dat de schade die het gaan scheiden aanricht minder groot is dan blijven? Ik was lange tijd in een niet zeker weten. En ik weet nu: het is goed dat ik heb gewacht tot ik het zeker wist. Want dat moment van inzicht was helder, zeer helder. En in alle momenten dat het nu zwaar is, dan ga ik terug naar dat moment en weet ik het weer zeker. Zo’n helder en krachtig ijkpunt is zalig in een verder compleet bizarre tijd die aanbreekt wanneer je dan echt besluit te scheiden.

EROVER SCHRIJVEN & DELEN

Ik ga er vast nog veel over schrijven. Want het is wat. Aanhikken tegen, besluiten om, en het echte scheiden. Jeetje. En dan ben ik nog niet eens bij het after-scheiden. Dat zal ook nog wel heel veel nieuws met zich meebrengen.
Ik merk dat er soms door mijn hoofd vliegt ‘leg je ervaringen vast Leontine, nu je erin zit en nu je er zo doorheen gaat – daarmee ga je anderen straks helpen als zij in hetzelfde schuitje dreigen te komen. Maar ja. First things first. De griep heeft me deze laatste week voor de kerst aan banden gelegd, mooie weggever komt niet meer af voor de feestdagen, ik had hem graag gratis naar je toe laten komen. Maar ja, ken je moment, en ken je grenzen. Juist nu, in deze veelheid op al die vlakken.


Maar toch, ik hou m in gedachten. Want zelf ontwikkel ik erg bewust, mijn consciousness is zeer groot wanneer ik transformaties doorga. Daardoor kan ik mij ook zo goed verplaatsen in de processen van anderen. Ik weet vaak in detail wat er zich voltrekt in mijzelf en in relatie tot de wereld om mij heen. Plus, ik heb nou eenmaal een talent om dat te vertalen naar heel concrete woorden. Dus dat. En er dan over schrijven, spreken, schilderen. That makes lots of sense, of course.

Misschien dat alleen deze stap van het weloverwogen delen, al inspiratie kan zijn voor iemand die zich in de situatie herkent. Ik voel zelf hoe belangrijk het is om te weten dat ik hierin niet alleen ben. Er zijn zoveel vrouwen om me heen die gescheiden zijn, hun kinderen opvoeden en ook nog een thriving business hebben en mensen levens daarmee raken. So, why can’t I?

IK WEET DAT IK DIT KAN

Na alles wat ik heb doorstaan en (tegen alle verwachtingen in) heb overleefd, gaat dit me ook lukken. Ik heb er echt vertrouwen in. En ja, de ‘bumps & bruises’ zullen af en toe groot zijn. Maar als we ook die weer includeren, is er niets essentieels meer te verliezen.


Lieve groet,

PS En mocht dit artikel van alles in je raken, dan zie ik je woorden graag tegemoet.


Liefs,

Leontine

 

Close

50% Complete

Ontvang meer moois!

Meld je aan voor mijn mailinglist en ik houd jou als eerste op de hoogte van nieuwe content en aanbiedingen. 

Ik ga zorgvuldig om met jouw persoonlijke gegevens en spam niet!